از سكوت شهريار تا فريادهای مارادونا

1 - توهين بي‌سابقه ديه‌گو آرماندو مارادونا به خبرنگاران در كنفرانس مطبوعاتي مونته ويدئو، اندكي پس از پايان ديدار تيم‌هاي اروگوئه و آرژانتين كه به راهيابي آلبي سلسته به جام‌جهاني آفريقاي‌جنوبي انجاميد، يكي از جنجالي‌ترين پرونده‌هاي تاريخ فوتبال جهان را رقم زد. آقاي اسطوره، كه به شدت زير فشار انتقادات خبرنگاران و افكار عمومي قرار داشت، در نشست خبري پس از آخرين مسابقه مقدماتي جام‌جهاني عنان اختيار از كف داد و مرتكب چنان حركت زشت و حيرت‌انگيزي در مقابل روزنامه‌نگاران شد كه تبعاتش همچنان براي او ادامه دارد و باعث شوكه شدن بسياري از مخاطبان و هواداران فوتبال در جهان شده است. مارادونا كه از بركت درخشش فوق تصورش در دوران بازيگري، حتي صاحب كليسا هم شد(!) از روز نشستن روي نيمكت سرمربيگري تيم‌ملي كشورش، فصل جديدي از زندگي پر‌فراز و نشيب خود را تجربه كرد؛ فصلي كه بسياري از روزهايش براي او با تلخي همراه بود و ندرتا آب خوش از گلويش پايين رفت. قهرمان داستان افسانه‌اي دست خدا، هيچ‌گاه از ياد نخواهد برد كه به واسطه كيفيت فني اسفبار آرژانتين در زمان رهبري او، زير شديد‌ترين و بي‌رحمانه‌ترين حملات ممكن قرار گرفت و يكشبه، محبوبيتي كه به عمري اندوخته بود از كف داد. چنين بود كه در لحظه صعود به جام‌جهاني، از خود بي‌خود شد و به هتك حرمت خبرنگاران پرداخت.
2 - شباهت‌هاي زيادي وجود دارد بين ديه‌گو مارادونا - سرمربي تيم‌ملي آرژانتين - و علي دايي - سرمربي اسبق تيم‌ملي ايران - هر دوي آنها انگار متعلق به يك ژانر هستند؛ اسطوره‌هاي تاريخ‌سازي كه تا آخر دنيا، فقط كرنش و احترام مي‌طلبند و هيچ‌چيز، مگر «ستايش» را بر نمي‌تابند! تيپ مارادوناها و دايي‌ها، عمدتا هيچ انتقادي را تحمل نمي‌كنند، تمام افتخارات، شهرت و محبوبيت‌شان را متعلق به خودشان و ناشي از تلاش‌شان مي‌دانند و كوچكترين مشكلي در مسير كاري خود را نشات گرفته از عوامل بيروني مي‌پندارند. اينچنين است كه علي دايي، ‌در مسير «شهريار» شدنش و راه پيدا كردنش از تاكسيراني در اردبيل تا بايرن‌مونيخ در باواريا، عمدتا سهمي براي رسانه‌ها و حتي افكار عمومي قائل نيست، اما در پروسه زمينخوردنش در هدايت تيم‌ملي، در درجه اول گريبان روزنامه‌ها را مي‌چسبد! آسمان آدم‌هاي تندخو و ستاره‌هاي عاصي، انگار، همه‌جا همين رنگ است. ديه‌گو مارادونا هم گويا وقتي به لطف گل هيگواين از سد پروي ته‌جدولي مي‌گذرد و راهي جام‌جهاني مي‌شود، بلافاصله از ياد مي‌برد كه جوان مادريدي را به‌رغم ميل باطني‌اش و بنا به اصرار و پافشاري روزنامه‌ها به اردوي تيم‌ملي فراخوانده است؛ اصراري كه مارادونا را تسليم كرد و به جهاني شدن دوباره آرژانتين انجاميد، اما بر علي دايي كارگر نيفتاد تا دم مسيحايي علي كريمي دير در كالبد فسرده تيم‌ملي دميده شود و كار از كار بگذرد...! شگفتا كه با اين وصف، ديه‌گو باز هم اسلحه را به سمت شقيقه روزنامه‌نگاران نشانه مي‌رود و حتي از شريك كردن آنها در لذت پيروزي نيز دريغ مي‌ورزد!
3 - امروز، علي دايي در سكوتي بي‌نظير فرو رفته، كه انگار شكستني نيست، اما كسي چه مي‌داند، شايد اگر تيم‌ملي او هم به جام‌جهاني راه يافته بود، خشم اژدهاي ايراني نيز نصيب خبرنگاران وطني مي‌شد تا ما هم اينجا طعم فريادهاي انتقام‌جويانه دايي را بچشيم؛ هم او كه همواره سيل تمجيدها را جملگي حق مسلم خود پنداشته و نسبت به اولين انتقادها - گرچه منطقي نيز باشند - واكنش خصمانه نشان مي‌داده است!



منبع:روزنامه گل