حیف از این استعدادها

اختصاصی آرین اسپورت دات کام – بازی حیثیتی را مساوی کردیم اما باور دارم که می توانستیم برنده از زمین خارج شویم. آن ها جز چند دقیقه در نیمه اول که حرکات ترکیبی سریعی انجام دادند، در سایر دقایق آن عربستان زهردار همیشگی نبودند. آن ها روی نیمکت سرمربی قابلی ندارند و کاش تا بازی برگشت او را تعویض نکنند. در نیمه دوم هرچه زمان سپری می شد عرب ها از نظر بدنی خالی و خالی تر می شدند. ضعف بدنی آن ها کاملاً مشهود بود. اما تیم ما.
طبق پیش بینی دیروز ستار زارع ضعیف بود و البته غلام نژاد با وجود فشار کمتری که از جناح راست ما باید تحمل می شد، آزموده نشد. مهدی رحمتی باهوش و شجاع و آماده نشان داد. عقیلی و حسینی نه خوب بودند و نه ضعیف. آندو و جواد خوب جنگیدند و مبارزه کردند گرچه خیلی بیشتر از آن ها انتظار داریم. علامرضا رضایی آن بازیکن مفید این چند ماه نبود. زندی خوب تلاش کرد و بازده بدی نداشت. اما شجاعی، بهترین استعداد این روزهای ما. مسعود آهنگ بازی حریف را با توپ گیری ها، دریبلینگ های سریع و یورش های فوق العاده اش به قلب دفاع آن ها بهم میزد و جریان بازی را به نفع ما عوض می کرد، گرچه گاهی زیاده روی نیز می کرد. به زودی می توانیم به عنوان یک بازیکن بین المللی و موثر در <<اوساسونا>> و تیم ملی او را روی سرمان بگذاریم. وحید هاشمیان نیز اگرچه گل نزد ولی همیشه خوب دوید و جنگید و مزاحم بازیسازی عربستان در خط دفاعی می شد. خطیبی، معدنچی و جباری هم که به بازی آمدند هر سه خوب بودند و در تهاجمی شدن و پرانرژی شدن تیم ما و متوازن کردن بازی موثر بودند.
اما می خواهیم در مورد استعدادهای فوتبال ایرانی نیز چند خط بنویسیم. وقتی یاسر قحطانی بلند شد تا بدنش را گرم کند، استادیوم منفجر شد. او و تا حدودی "شلهوب" مردان تکنیکی و فانتزی عرب ها هستند. بازیکنان خاص، استعدادهای ویژه، در کل تیم عربستان همین دو نفرند که می توانند استعداد خاص و مهره ویژه تلقی شوند. اما به این نام ها توجه کنید. علی کریمی، مجتبی جباری، ایمان مبعلی، نکونام، شجاعی، زندی و حتی معدنچی، کاظمیان و نویدکیا و... . باز هم بگویم یا کافی است. این فوتبال ایرانی معجزه ای است. بدون مدیریت صحیح و برنامه درست استعدادیابی باز هرسال و هرسال یک عده جوان با تکنیک ناب و بازی تماشایی معرفی می شوند و رو می آیند. عربستان هر ده سال یک ماجدعبدالله یا سعید عویران یا قحطانی دارد و ما هر سال ده ها شجاعی و کریمی و مبعلی. با این پتانسیل و نیروی کار آمد و ویژه ما نباید سقف آرزوهایمان تساوی با عربستان باشد. باید بهتر و بلندپروازانه تر ببینیم و بیاندیشیم. ما اگرچه خوب خرج نمی کنیم و خوب برنامه ریزی نمی کنیم، اگرچه مدیریت کارآمد نداریم و سیستم پیشرفته کاری فعلاً آرزویی عبث است ولی... . ولی با همه این اوصاف با این استعدادها و نبوغ این ستاره ها که هر روز و هر روز یکی دیگر تولید می شود، می توانیم بهتر بازی کنیم و بهتر نتیجه بگیریم. آرژانتین و برزیل هم کشورهای پیشرفته ای نیستند اما آموخته اند از دریای استعداد فوتبالی خود چگونه نیازهای جامعه خود را تا حدی که می شود برطرف کنند و چگونه همیشه زیبا بازی کنند و جام ها را درو کنند و طرفداران فوتبال را سیراب. ما باید از این انرژی تمام نشدنی استفاده بهینه کنیم. تمام حرف من همین است. با امثال شجاعی ها سقف آرزوهای ما باید بلند و بلندتر شود.