آقای فرمانده! صبح بخیر

اختصاصی آرین اسپورت دات کام – بازی دربی انجام شد. با حضور خیلی ها، از جمله رئیس پلیس، فرمانده یا رئیس یا ...
اما یک اتفاق تکراری بازی را تحت الشعاع قرار داد. آمدن یک طرفدار به داخل میدان و برخورد تحریک آمیز پلیس با او. اعتراض تماشاگران جایگاه 26 و درگیری شدید پلیس با آنها که داشت یک فاجعه می آفرید که یک سرهنگ دستور توقف حمله به تماشاچی ها را داد تا کم کم شرایط عادی شود. با قاطعیت می گویم آن چه دیدم اگر ادامه می یافت باعث هجوم تماشاچی به زمین میشد و چون پرسپولیس عقب بود معلوم نبود چه درگیری خونینی اتفاق بیفتد. اما چند نکته مهم:
1. پرسش از فرمانده پلیس که برای بهتر شدن رفتار نیروهای پلیس با مردم و درک مردم خصوصاً تماشاگری که تیمش در بازی مهمی عقب است آیا کلاس های آموزشی در پایگاه های پلیس برقرار می شود؟ آیا نباید آن ها اصول رفتاری را بیاموزند؟ بدانند قانون چه شرایطی و اختیاراتی برای آن ها در نظر گرفته؟ چقدر باید در استادیوم و حتی در سطح شهر برخورد غیرقانونی و زننده با مردم را ببینیم؟ در استادیوم هایی که خبرنگاران از پلیس کتک می خورند وای به حال مردم.
2. پرسش از جناب رئیس پلیس که آیا صرف این که تماشاگری خطا می کند (توجه کنید که هیچ عقل سلیمی خطاهای رفتاری تماشاگران را توجیه نمی کند.) و مثلاً به داخل زمین می آید این اجازه را به مامورین می دهد تا با باتوم و مشت و لگد در برابر چشمان سایرین به جان او بیفتند و او را ناقص کنند. آقای رئیس صبح شده است، عصر گردش اطلاعات است، آن هم به راحتی. از طریق رسانه ها مردم دیدند که هفته قبل در دربی ایالت کاتالانیا پلیس فقط در برابر تماشاگران رفتار کنترلی بروز می داد. آن ها می دانند حق کتک زدن ندارند، حق آسیب رساندن ندارند و باید در دادگاه پاسخگو باشند. این را همه درک کرده اند که اگر خشونت به خرج دهند تماشاگران بیشتری به دایره دعوا کشیده می شوند و با تحریک دیگران فاجعه بوجود می آید. اما گویی این جا همچنان شب است. تاریکی است، ناآگاهی بیداد می کند. من حقوقم را نمی دانم و آقای پلیس دایره وظایف و اختیاراتش را.
جناب فرمانده بدانید وقتی جمعیت زیادی در فضای محدودی حضور دارد، هجوم مامورین برای کتک زدن سبب می شود افراد برای فرار شروع به دویدن ناگهانی کنند وچون فضا محدود است شاید کسی بیفتد و دیگر هیچ وقت از زیر دست و پای سایرین برنخیزد. می دانم مثل دادگاه بازی ایران – ژاپن از قبل مشخص است که حکم قاضی به سود کیست اما خیال شما چندان راحت نباشد. قاضی اصلی خوش حساب و کتاب است. تک تک ضربات باتوم و مشت و لگدی که به سر و بدن این جوانان(هرچقدر خطاکار) می خورد روزی در محکمه الهی در موردش قضاوت صورت می گیرد.
چه تلخ که بارها در استادیوم سعی کرده ام با سربازان چند کلامی صحبت کنم ولی نه ان ها می فهمند چه می گویم نه من کلماتشان را درک می کنم. گاهی آن ها حتی چند کلمه فارسی نیز نمی توانند تکلم کنند و این دردآور است.
3. تا وقتی پلیس به مردم این چنین می تازد و رفتار خشونت بار دارد، تا وقتی آن ها آموزش های رفتاری صحیح نبینند، از اختیارات قانونی خویش آگاه نباشند، این ها همه نشان می دهد تفکرات آقایان رئیس و فرمانده تغییری نکرده و این دردآور است. وای از وقتی به یاد اشک ها و ضجه های مادری می افتم که فرزندش در بازی با ژاپن زیر دست و پا له شد، جان داد و رفت و مادر ماند و دنیایی غم. روزی آه ان زن چه ها که نخواهد کرد. شک نکنید. قاضی اصلی کارش درست است. شک نکنید.