برجای مانده از دربی 65 ؛ فاجعه فرهنگی ملی

اختصاصی آرین اسپورت دات کام – روز دربی. قبل از شروع بازی.
طرفداران قرمز و آبی به هم و خانواده های هم و به نفرات تیم رقیب و خانواده های آنان بدترین الفاظ رکیک را نثار می کنند.
روز دربی. زمان ورود بازیکنان به میدان.
آبی ها الفاظ رکیکی به مهاجم و مربی دروازه بانان قرمزها نثار می کنند، آن هم دسته جمعی، خیلی با انسجام و قرمزها نیز همین رفتار زننده را با سرمربی آبی ها انجام می دهند.
روز دربی. در حین بازی.
هر موقعیتی که هر کدام از تیم ها از دست می دهند، وقتی طرفدارانشان آه حسرت می کشند، تماشاگران رقیب با کلمه زشت و زننده ای به توهین و تمسخر می پردازند.
روز دربی. پس از اتمام بازی.
طرفداران دو تیم حین خروج از استادیوم مثل اکثر بازی ها با بکار بردن بدترین واژه ها، دشنام ها و ... به سمت خروجی ها می روند و بعد از سوار شدن اتوبوس ها لحظه ای میل ندارند این رفتار را کنار بگذارند و زمانی که به سطح شهر می رسند مزاحمت نوامیس مردم را نیز به این شاهکارها می افزایند. صحبت از بیش از 90 درصد طرفداران فوتبال است که به استادیوم ها می آیند و می روند. این الفاظ، این رفتار زننده دیگر عادی شده، همه گیر شده و انگار کسی یا کسانی یا ارگانی یا ... نمی خواهد به میدان بیاید و کارهایی که لازم است صورت دهد. البته بد دهنی و عدم مراعات اخلاقی در سطح جامعه نیز به وفور دیده می شود اما فریادهای یکپارچه و همگانی فوتبالدوستان که به خانواده بازیکن یا مربی یا ... نسبت های زشتی نثار می کنند در نوع خود و حتی در دنیای فوتبال پدیده جالبی است. قبلاً هم در نوشته های دیگرم به این پدیده پرداخته بودم. قبلاً هم گفته بودم در لا به لای این الفاظ گهگاهی تماشاگران ذکر اسامی بزرگان دین را دسته جمعی سر می دهند و از آن ها مدد می جویند و باز گفته بودم آدم از این پارادوکس وحشتناک سردرد می گیرد. آخر چگونه یک جوان لحظه ای یا حسین ((ع)) می گوید و لحظه ای بعد در اوج بی وجدانی به همراه تعداد زیادی به خانواده فردی بدترین دشنام ها را می بخشد!!! این مسئله جدی شده است. مدت هاست کار بیخ پیدا کرده و گوش های خیلی ها کر شده و وجدان خیلی ها آسوده به خواب رفته است. بدبختی این است که در این نوشتار نمی دانم چه کسی را مخاطب قرار دهم. کدام مسئول را؟ کدام سازمان یا اداره یا وزارت خانه را؟ یا اصلاً با خود مردم اگر حرفی است با چه گروهی از آن ها؟ همان تماشاگران یا کسان دیگری؟  اگر می بینید نویسنده کمی گیج می زند به او حق بدهید. متحیر مانده ام. شاید بگویید عادی شده است. چرا حرص می خوری؟ خوب بد و بیراه می گویند که بگویند. اما درد همین عادی شدن است. همین بی تفاوتی ها. ای کاش لااقل می فهمیدم برای چه کسی یا کسانی بنویسم. اخلاق در جامعه کمرنگ شده است و در استادیوم ها مرده است، مدت هاست مرده است. این روزها آنقدر جنازه اش را به خاک نسپرده اند دیگر بوی تعفن آن همه جا را گرفته. بدجور توی ذوق می زند و چقدر نادانم من که باز هم برای هیجان و گاهی تهیه گزارش این بوی تعفن را تحمل می کنم و به آزادی می روم. جالب است در آزادی عده زیادی زندانی شده اند. زندانی بی فرهنگی و بی وجدانی. بی وجدانی محض.