حكايت دربي شصت و سوم

اين بار فقط حرف از بردن نبود. حرف از چهار گل و پنج گلي بود كه قرار بود وارد دروازه استقلال شود...

مي‌بريم ... اين بار با اختلاف زياد مي‌بريم. شب قبل از دربي جواني پرسپوليسي به دوست استقلالي خود مي‌گفت: پنج تا بزنيم راضي هستم!

مگر استقلال در هشت هفته قبلي بيشتر از دو گل هم خورده بود؟! يا مگر پرسپوليس در اين هشت هفته توانسته بود در يك بازي بيشتر از سه گل بزند؟!

و دربي شصت و سوم هم آغاز شد... و ادامه يافت تا دقايق پاياني. ولي انگار نه تنها از چهار-پنج گل خبري نبود بلكه قرمزها خود را در آستانه شكست هم ديدند. فقط كافي بود مهاجمان استقلال در ضربات آخر دقت بيشتري به خرج دهند تا همين يك امتياز هم از كف بپرد.

دربي شصت و سوم مساوي شد... ولي چشمان آقاي قطبي پس از بازي چيز ديگري مي‌گفتند...




بازگشت